[Eva]

Snow White: A Tale of Terror / Śnieżka dla dorosłych
reż.: Michael Cohn (USA, 1997)

Kiedy matka Lilian umiera podczas porodu, jej mąż szybko znajduje ukojenie w ramionach nowej żony, Lady Claudii. Ale serce Claudii nie bije dla męża, ona wielbi magiczne lustro, za pomocą którego może zostać królową wszystkich istot… aż po kres ich żywota. Otruta, acz wciąż żywa, Lilian zostaje porzucona w puszczy, gdzie odnajdzie ją siedmiu krasnoludków... ale, jeżeli myślicie, że znacie zakończenie tej historii, jesteście w błędzie.[opis dystrybutora]

Myślicie, że baśń o Królewnie Śnieżce i siedmiu krasnalach nie jest Was w stanie już niczym zaskoczyć? Że skoro czytaliście Wiedźmina, to już wiecie, w jak odmienny sposób można pokazać historię odtrąconej przez macochę-czarownicę pięknej królewny? No to się mylicie.

Zacznijmy od tego, że Śnieżka nie nazywa się Śnieżka. W całym filmie nie pada ani razu to imię. Poza tym - nie jest królewną. Jej ojciec jest po prostu zamożnym szlachcicem. Lili nie jest taka znowu niewinna (flirtuje, a jakże, i to z dwoma!), gania ją po lesie upośledzony brat macochy, a nie myśliwy królowej i nawet krasnale - cholera - nie są krasnalami. Niby nic się nie zgadza, a jednak doskonale wiemy, co oglądamy, dziwi nas tylko, że można to TAK pokazać.

Technicznie film kojarzy mi się z "Merlinem", tym z Hallmarku. Tylko, że "Snow White" puszczano chyba na Zone Europa. Brak komputerowych efektów, sporo mrocznego klimatu i jak zwykle genialna Sigourney Weaver dają gwarancję udanego seansu. Więc jeśli ktoś z Was ma w sobie jeszcze trochę dziecka i chciałby sprawdzić, czy nadal boi się tych samych bajek, które mu nie dawały spać w dzieciństwie - siadajcie i oglądajcie.

BTW, oby jak najwięcej powstawało dobrych ekranizacji baśni braci Grimm, bo jest to nieprzebrane morze materiału na przerażające scenariusze.

[Jarod]

No w końcu ktoś to obejrzał stąd, chociaż wątpię, by moja rekomendacja w tym przypadku się do tego przyczyniła Film świetny, w pierwszej połowie, kiedy fajnie mamy ukazane "odcienie szarości" wszystkich postaci, a fabuła jest podkręcana na poziom wręcz dramatu psychologicznego. Od czasu wygnania Śnieżki poziom spada, jakby reżyser zachłysnął się możliwością wrzucenia zbyt wielu patentów wizualnych naraz i zapomniał trochę o rozwoju postaci - ale i tak jest inteligentnie, stylowo, niebanalnie oraz plastycznie znakomicie. Generalnie świetna sprawa dla fanów takiej mroczniejszej odmiany fantasy. A, Weaver śpiewa tu własnym głosem...

[Eva]

[jaz]

[Eva]

Nie, w ogóle nic związanego z kolorem białym.

[Iscariote]

Jarod, ja obejrzałem już dawno dawno właśnie z powodu polecania na forum, ale tematu nie było

A film bardzo mi się podobał. Szczególnie początek, który był dla mnie zaskoczeniem, gdyż nie takiej dokładnie interpretacji się spodziewałem. Wiedziałem, że to będzie Śnieżka na poważnie ale nie aż tak mrocznie. Potem co prawda klimat trochę wyhamowuje, szczególnie jak się pojawiają odpowiedniki "krasnali", ale na szczęście Sigurney i lustro trzymają poziom od początku do końca. Dobre filmidło było