[gatecrasher]

Podejrzany / Under Suspicion
reż. Stephen Hopkins (Francja, USA 2000)

Amerykański remake francuskiego "Zatrzymanego do wyjaśnienia" z początku lat 70. Film swego czasu głośny i popularny, w pewnych kręgach nawet kultowy. Czy warto było kręcić go na nowo? Warto, chociażby po to, by zobaczyć aktorski pojedynek Gene'a Hackmana i Morgana Freemana. Są oni protagonistami kameralnego dramatu kryminalnego, w którym najważniejsze jest nie tyle to, kto popełnił zbrodnię, ale raczej to, w jaki sposób zostaje ona udowodniona podczas kilkugodzinnego przesłuchania, stwarzającego wymarzoną wręcz okazję do wspomnianego wcześniej aktorskiego pojedynku. Podejrzanym jest prawnik Henry Hearst (Hackman), jeden z najbardziej szanowanych obywateli karaibskiej wysepki. Komisarz policji, Victor Benezet wzywa go na rutynowe przesłuchanie, związane z morderstwami dwóch nastoletnich dziewczynek. Hearst zaczyna plątać się w zeznaniach, a kolejne wychodzące na jaw okoliczności niedwuznacznie wskazują, iż to właśnie on jest winny. [Opis dystrybutora]


"Podejrzany" to obraz na najwyższym poziomie. Atutami tego filmu są, między innymi, mroczny klimat, oraz tajemniczość. Film nastawiony na psychologiczne aspekty przeobrażeń bohaterów, a aktorski pojedynek Hackmana i Freemana to istny majstersztyk. Hackman doskonale wcielił się w postać Henry'ego Hearsta - człowieka stanowczego i pewnego siebie, ale tylko pozornie... Na poczatku Hearst

Spoiler:

zaprzecza wszelkim oskarżeniom i pragnie aby jego żona uwierzyla, w to że nie mógłby dopuścić się podobnej zbrodni. Jednak im bardziej zaprzecza tym bardziej prawdopodobna staje się być jego wina.

W filmie jest kilka takich genialnie-dramatycznych momentów, jak chociażby finałowe przesłuchanie. Dialogi bohaterów są na najwyższym poziomie, nie uświadczysz żadnych zbędnych słów. Film oparty na niedomówieniach, półsłówkach, retrospekcjach...

Na uwagę zasługuje także świetna muzyka, która doskonale podkreśla mającą się wydarzyć tragedię... Do tego dochodzą jeszcze niezapomniane kreacje aktorów drugoplanowych: Thomasa Jane i Moniki Bellucci.

Osobiście uwielbiam filmy, w których zakończenie zmusza odbiorcę do własnych przemyśleń i wysnucia subiektywnych, bądź co bądź, wniosków

[Arcyznawca]

Bardzo dobre, psychologiczne kino okraszone znakomitym aktorstwem. Polecam.