[John Bigboote]

Mission: Impossible - Ghost Protocol
reż. Brad Bird (USA, Zjednoczone Emiraty Arabskie 2011)

Oskarżony o terrorystyczny zamach bombowy na Kreml, agent IMF Ethan Hunt wraz z resztą zespołu zostaje zwolniony z obowiązków w chwili, kiedy prezydent wdraża „Ghost Protocol”. Pozostawiony bez środków i wsparcia, Ethan musi znaleźć sposób na oczyszczenie dobrego imienia agencji oraz uniemożliwienie kolejnego ataku. Sprawę komplikuje fakt, iż Ethan zostaje zmuszony do podjęcia się misji wraz z zespołem byłych agentów IMF, których osobistych motywów do końca nie poznał. (opis dystrybutora)


Strasznie klawy akcyjniak, ponad dwie godziny dobrej zabawy. Najczęściej infiltrowana tajna agencja w dziejach tym razem zostaje rozwiązana w cholerę, kiedy akurat po świecie gania koleżka z jakimś wiksem do odpalania rosyjskich pocisków taktycznych z głowicami atomowymi. Może go powstrzymać tylko Ethan Hunt i trójka innych agentów IMF. Jednym z nich jest Benji, grany przez Simona Pegga, który oczywiście kradnie każdą scenę i sprawia, że film zmierza w stronę delikatnej autoparodii. Nienachalnego humoru jest zresztą w tej części "Mission: Impossible" wiele, chyba więcej, niż we wszystkich poprzednich razem wziętych.

Twórcy mieli chyba niezłą radochę z wymyślania, w jakie tym razem tarapaty wpakują swoich bohaterów. Tytuł serii zobowiązuje, każda kolejna sekwencja zawiera coraz krótszy dedlajn i jeszcze więcej przeszkód do pokonania. Wisienką na torcie jest oczywiście sekwencja w Burdż Chalifa w Dubaju, przy której wróciły wszystkie moje lęki związane z wysokością. Tak się kurde robi kino akcji.

Byłoby 9/10, gdyby nie wyjątkowo ciężką ręką zrobione sceny przybliżające widzom emocjonalne motywacje stojące za poszczególnymi postaciami z drużyny Hunta. Łatwo poznać, kiedy się zaczną - gdzieś z boku zaczyna przygrywać najbanalniejszy z możliwych temat muzyczny a bohaterowie nagle stroją srogie miny. „Prawdy” emocjonalnej tych scen nie powstydziłby się żaden twórca telewizji Hallmark. Dobra robota, całe szczęście następnym razem będę mógł sobie ten sentymentalny szajs przewinąć.

[Lukas]

Gdyby był tylko bardziej realistyczny... Sceny gdzie mężczyzna skacze z budynku i w locie obraca się o 180 stopni strzelając i trafiając wroga stojącego na dachu wykraczają poza moje granice. Na plus dawka humoru, przyjemne zdjęcia. 6/10

[John Bigboote]

A tam, realizm jest przereklamowany a w ogóle ta seria nigdy z niego nie słynęła.

[Lukas]

Mi osobiście zbytni brak realizmu odbiera emocjonowanie się filmem. Po prostu nie przejmuje się losami przezajebistych bohaterów którzy wykonują swoje przezajebiste akrobacje z uśmiechem na ustach. Ale nie jestem zawiedziony z filmu - wiedziałem że się tego można spodziewać. Ot taka przyjemna bajeczka

[Jarod]

Bardzo zacna rozrywka, chyba obok "jedynki" najlepsza część tego cyklu. W sumie można to uznać za podróbkę Bonda, gdyż w sumie z cyklem o 007 ma nowa Misja... więcej wspólnego niż filmy z Craigiem; świetna, bekowa samoświadomość, luzackie podejście aktorów, zabawa konwencją, humor, gadżety. I dwie piękne kobiety - Paula Patton i Léa Seydoux. Wstawki "dramatyczne" istotnie wybijają z rytmu, ale jakoś specjalnie wiele ich nie ma; sceny misji i akcyjkowe absolutnie pierwsza klasa; nie ma tu obowiązującej w większości współczesnych blockbusterów tendencji do wrzucenia w kadr jak największej ilości wybuchów i CGI, bardziej postawiono na suspens, cwany montaż (ta podmiana pokojów hotelowych to majstersztyk pod tym względem) i różne oryginalne patenty. Nie podobał mi się jedynie główny antagonista - taki Sebastian Shaw dla ubogich, i na dobicie prawie wcale się w filmie nie pojawia - i jak tu się emocjonować walką z nim?

A na koniec pozwolę sobie zacytować komentarz mojej narzeczonej po pierwszej scenie - "Zamiast Sawyera mogli Seana Beana do tej roli wziąść". Ci, którzy widzieli, załapią dowcip.

[mr Orange]

[shpongled]

[dwayne1890]

Według mnie część na poziomie mojej ulubionej trójki. Każda część jest na swój sposób inna, każda ma coś w sobie. Najtęższe cięgi zbiera druga część, która...kurczę...lubię ją :D Choć jest najsłabsza. Ma za to najlepszy soundtrack, coś wspaniałego. A czwórka ? Wyróżnia się poczuciem humoru i autoironią. Jest to bardzo dobrze wkomponowane i dlatego w połączeniu z dynamiczną akcją daje to rewelację. Plus akcja na wieżowcu, coś niesamowitego ! Ode mnie w kategorii "akcja" 9/10 !