[BM]

The Next Three Days / Dla niej wszystko
reż. Paul Haggis (USA, Francja 2010)

Spokojne życie profesora Johna Brennana w jednej chwili zostaje wywrócone do góry nogami, gdy policja aresztuje jego ukochaną żonę pod zarzutem morderstwa. Brennan od początku nie wierzy w winę żony, choć dowody wydają się być wyjątkowo mocne. Gdy zawodzą wszelkie legalne metody, Brennan decyduje się podjąć ekstremalne kroki, by uwolnić swą żonę z więzienia. [opis dystrybutora]

Świetny dramat kryminalny o mężczyźnie, który nie pogodził się z krzywdzącą jego rodzinę rzeczywistością. Widzimy tu walkę człowieka, który wbrew wszystkim i wszystkiemu nie chce się poddać, który nie boi się zejść na złą drogę w imię wyższego dobra. Film jest dynamiczny i stopniowo rozkręca się do tempa, w którym śledząc każdą kolejną scenę siedzimy na przysłowiowych szpilkach. Mimo, że jest to remake francuskiego oryginału to w tym wypadku następca raczej przebił pierwowzór (a przynajmniej takie są w przeważającej części opinie widzów).

Od siebie mogę jeszcze dodać, że film kojarzył mi się odrobinę z pamiętnym "Taken", przy czym nie był aż tak płytki w warstwie emocji. W przypadku "The Next Three Days" mamy do czynienia z prawdziwym zatapianiem się głównego bohatera w otchłań. Krok po kroku oddala się od od swojego Rubikonu i z determinacją wikła się w coraz bardziej mętne obszary. Jestem bardzo pozytywnie zaskoczony tym tytułem. Spodziewałem się średniaczka, dostałem bardzo dobry, trzymający w napięciu film kryminalny o miłości ponad wszystko i determinacji człowieka w potrzasku.

8/10 - polecam!

[mr Orange]

Jakiś taki nudny raczej był. Nie oglądałem oryginału, ale po "Turyście" postanowiłem, że nie wydaję opinii o amekykanckich rimejkach bez obejerzenia pierwowzoru.

5/10 z możliwością obniżenia oceny.

P.S. Crowe dawni nie zgrał żadnej dobrej roli.

[BM]

[DA]

Ja oglądałam oryginał, był nudny. Facet grający główną role, niejaki Vincent LIndon straszny. Myślę, że wersja amerykańska może być tylko lepsza, ale jakoś się wielce nie palę, żeby to sprawdzić.

[John Bigboote]

[Arcyznawca]

Takie tam, niezłe nawet, choć baaardzo naiwne, trzeba patrzeć na akcję przez palce i z dużym przymrużeniem oka. Pierwowzoru co prawda nie znam, ale bardzo wiele motywów jest tu podobnych do Prison Break. Trochę mnie już nużą te doskonale zaplanowane ucieczki z więzień. Długo się rozkręca, potem jest już bardzo szybkie tempo, ale niestety bardzo przewidywalne...dobra rola czarnoskórego policjanta (Hawkins z Jericho), Kruk jak to Kruk - napinka, wiadomo. Natomiast jego żonka była beznadziejna, na miejscu pana profesora porzuciłbym jakiekolwiek plany Wielkiej Ucieczki i zbałamuciłbym postać odgrywaną przez p. Oliwię

[Eva]

Mi się Crowe już zawsze będzie kojarzył z Gladiatorem. Tutaj też mu żonę na początku filmu odbierają i on potem z tego powodu pokonuje tysiące przeszkód i dokonuje rzeczy nieprawdopodobnych. Nawet znowu ma małego synka. I znowu walczy z okrutnym systemem. I miny ma znowu te same, ech.

A jednak film ten zrobił na mnie dobre wrażenie (Gladiator też mi się za każdym razem podoba), podobał mi się cały proces przygotowywania ucieczki, podobała mi się sama akcja pod koniec. Ale chyba najbardziej podobało mi się uwydatnienie niepewności, wątpliwości i zwykłego ludzkiego strachu, targającego parą głównych bohaterów. To nie byli jacyś super specjaliści od ucieczek i ganiania się z policją. To byli zwykli, szarzy ludzie, z własnym domkiem, z uśmiechniętym synkiem, którzy nagle zostali postawieni pod ścianą i przeegzaminowani z uporu i determinacji. Szczególnie było to wg mnie widać, kiedy

Spoiler:

John popełnił pierwsze morderstwo w melinie amfiarzy i kiedy złamał klucz w zamku windy, wtedy co zwymiotował ze strachu po wyjściu z więzienia. U żony z kolei było to widać w tej scenie w ambulansie, kiedy odkryła, że mąż ją właśnie wyciąga z pudła, piękny motyw z telefonem - "Zadzwoń do synka i powiedz mu, że jednak nie wrócisz. I że tatuś też nie wróci. Zadzwoń do niego i powiedz mu, że rodzice go opuścili." No i potem oczywiście na autostradzie, ale na to już zwróciliście uwagę.

Podobało mi się to, jak bardzo oni byli psychicznie niezdolni do tej ucieczki. I tym bardziej zaskoczyło mnie to, że

Spoiler:

jednak im się udało. Wg mnie nie powinno się udać. I myślę, że twórcy też to czuli, bo w przeciwnym wypadku po co robiliby tą całą wstawkę z wyjaśnieniem, że żona była tak naprawdę niewinna? Żeby uzasadnić udaną ucieczkę, że jednak sprawiedliwi zostali nagrodzeni a niewinni lądują tam, gdzie powinni - na wolności.

Ogólnie film gładki dosyć (bez prawdziwie dołujących zgrzytów i niesprawiedliwości), ale ładnie pokazany z fajnie uwypukloną płaszczyzną emocjonalną. Ode mnie 8/10.

[Arcyznawca]

[John Bigboote]

[BM]

Nie wiem czy ktokolwiek z krytyków zwrócił na to uwagę ale zakończenie...

Spoiler:

...jest przecież otwarte (i nie możemy mieć pewności, że wszystko faktycznie poszło super). Nie wiemy wszak czy w ciągu tygodnia nie wpadły do nich jakieś służby, czy nie powinęła im się noga za granicą, czy nie stoczyli się w przepaść. Możemy się tego jedynie domyślać bo widzimy tylko dzień po przylocie w jakimś hoteliku na uboczu.

[Eva]

Spoiler:

Ale nie ma też żadnej przesłanki (może poza tekstem tego mistrza ucieczek, że oddał się w ręce sprawiedliwości, bo ciągle się bał, że go złapią), na podstawie której można by przypuszczać, że im się nie udało.

[Arcyznawca]

[jaz]

Dość dobry. Nie podobała mi się łopatologia przywoływania postaci literackiej Don Kichota. Tani i oczywisty chwyt: widz ma sobie porównywać postać głównego bohatera ze znaną postacią literacką, dzięki czemu rys postaci ma zyskać głębi. No i było trochę zbyt dużo smęcenia wokół tego, w dodatku z kiepską muzyką w tle, zamiast dobrej akcji. Tej na szczęście również nie zabrakło. Film jest po prostu niezły i tyle. 6,5/10

[John Bigboote]