[BM]

Nadzór
reż. Wiesław Saniewski (Polska 1983)

Rok 1967. Więzienna brama zatrzaskuje się za młodą kobietą, Klarą Małosz, która otrzymała dożywocie za udział w aferze gospodarczej. Wkrótce okazuje się, że Klara jest w ciąży. Po kilku nieudanych próbach poronienia decyduje się na urodzenie dziecka. Mąż Adam - przekonany, że padła ofiarą zmowy - informuje ją o przygotowywanej rewizji procesu. Klara wyprowadza go z błędu: jest winna. Wychowawczynie bezskutecznie usiłują nawiązać dialog z zamkniętą w sobie więźniarką... [opis filmpolski.pl]

Film zaczyna się dosyć enigmatycznie (tak jakby zawiązanie historii było skrócone do niezbędnego minimum). Ot jakieś tam wesele, ludzie kręcą hołubce, nagle przyjeżdża bezpieka i aresztuje pannę młodą... Później już zaczyna się film właściwy - czyli więzienie. Zdemoralizowane kobiety przemieszane są tu z więźniarkami sumienia, słabi z mocnymi, prześladowani z prześladowcami. I tu od razu trzeba zaznaczyć, że klimat więzienia przestawiony jest znakomicie ale również mocno metaforycznie. Gdy np. nasza bohaterka krąży po spacerniaku (gołąb, kwiaty, chodnik - to takie brudno-polskie, tak niesamowicie autentyczne) lub gdy ma odwiedziny - zapomina się, świat wiruje, więzienna magia. I to jest chyba siła tego filmu - on tak naprawdę jest szalenie uniwersalny. To nie jest jakaś anty-systemowa laurka na baczność. Tu chodzi o ludzkie emocje, o skrajnie biologiczną więź, o magię macierzyństwa, o niezbywalną godność i wolność mimo zniewolenia... o łamanie charakterów, o tu i teraz, w którym trzeba się odnaleźć. A także o grę w zło i dobro. Doprawdy coś niesamowitego. Absolutnie niesamowita jest też muzyka Przemysława Gintrowskiego. Do tego Grażyna Szapołowska i Ewa Błaszczyk w najwyższej formie. Trochę mi się też smutno zrobiło gdy zobaczyłem na ekranie młodą Gabrielę Kownacka (zresztą również świetna rola). To była naprawdę dobra aktorka, umarła zdecydowanie za młodo.

Ocena: 9/10 - polecam zdecydowanie!