[Nuz]

Krzyk kamienia / Cerro Torre: Schrei aus Stein
reż. W. Herzog (Argentyna, Belgia, Francja, Kanada, Niemcy, Włochy, 1991)

Nieposkromione pragnienie człowieka, by zmierzyć się z potęgą natury. Dwóch mężczyzn podejmuje przed kamerami telewizji zakład o to, który pierwszy zdobędzie Cerro Torre, dziewiczy szczyt wyrastający ze śniegów i lodu w górach Patagonii. Obaj poświęcają tym zmaganiom wszystko... Jedno wam powiem, nikt stąd nie wraca żywy. I ja wiem dlaczego. Bo Cerro Torre... to nie jest góra. To krzyk kamienia.

Historia męskiej rywalizacji, dumy i zazdrości. Filmowy dowód na to, że dzielenie wspólnej pasji wcale nie musi prowadzić do zacieśnienia koleżeńskich więzi - szczególnie, gdy w grę wchodzi ambicja i ... kobieta.

Herzogowska Cerro Torre wcale nie musi być górskim szczytem, może być to dowolny cel, pod dowolną szerokością geograficzną- nawet ten najzwyklejszy. Nieważne, czy reprezentuje się sobą doświadczenie i rozwagę, czy butę będącą wpadkową połączenia młodego wieku i wiary we własną niezniszczalność - kto chce pokonać naturę musi być równie jak ona - szalony i niebezpieczny; nieprzewidywalny. A i tak nikt nie zagwarantuje nam, że po osiągnięciu celu odczujemy oczekiwaną satysfakcję.

W obsadzie kilku znamienitych aktorów - niezawodny Donald Sutherland, Vittorio Mezzogiorno ( ) i zjawiskowy jak zwykle Brad Dourif.
Do tego piękna jak sen, choć sztywna jak kawał drewna Mathilda May.

Ciekawostki:
- Niektóre z górskich ujęć z tego filmu zostały wykorzystane później przy realizacji "Na krawędzi" (1993).
- Rolę Martina Herzog powierzył niemieckiemu mistrzowi we wspinaczce sportowej Stefanowi Głowaczowi.
- Film powstał według pomysłu jednego z najsławniejszych himalaistów Reinholda Messnera, oparty jest na autentycznych wydarzeniach.

Niewątpliwymi atutami filmu są wspaniałe zdjęcia, dobra muzyka i aktorstwo - Herzog potyka się nieco na wymuszonej pseudometafizyce, ale z wdziękiem nadrabia to surowymi fragmentami pozbawionymi ckliwości.


Jerzy Kukuczka powiedział kiedyś: “Mnie nie wystarczy być tylko w górach – nie wystarczy być na wyprawie. Uważam, że jeżeli się podchodzi pod górę, to z jakimś celem, a tym celem jest wejść na tę górę." Można potraktować to jak zdroworozsądkowe, mniej romantyczne - za to bliższe prawdy i męskiej duszy zdobywcy - podsumowanie tego filmu.


7,5/10
Jest to film do którego trzeba się odpowiednio nastroić.

[smoke]

O samym filmie nie mam właściwie nic do dodania, ponieważ pani Nuziki wszystko ładnie nam opisała. Po raz kolejny przewija się motyw człowiek, a przyroda, czyli jest raczej standardowo pod tym względem. Momentami historia bywa zbyt banalnie i dosłownie przedstawiona, aktorsko też nie jest zachwycająco, a mimo wszystko obraz sam się doskonale broni. Na tym właśnie polega siła Herzoga, że czego by nie opowiadał w swoim filmie, to potrafi to tak ubrać, że się nie zwraca uwagi na pewne niedoskonałości, a na pewno tak jest w tym przypadku.

Z ciekawostek za to dodam, że sama góra, czyli tytułowy "krzyk kamienia" to też nieprzypadkowy wybór, bo spełnia się w swojej roli prawie nieosiągalnego celu znakomicie. Cerro Torre liczy sobie 3133 m.n.p.m., więc nie jest jakimś tytanem wysokości, ale trudność w jej zdobywaniu bierze się z jej nietypowego ukształtowania.

[DA]

Bardzo, bardzo dobrze wspominam ten film, pod wieloma względami i myślę, że chętnie go sobie jeszcze raz obejrzę.

A jeśli już jesteśmy w temacie zdobywców gór, to jednym słowem, tak przy okazji rzuconem, co myślicie o "wielkiej" podróżniczce i alpinistce Martynie Wojciechowskiej?

[Nuz]

[Arcyznawca]

Właściwie wszystko zostało już powyżej napisane. Aktorstwo co prawda nieco drewniane (wyjąwszy Sutherlanda, niezły też był ten oszalały alpinista bez palców), ale poza tym jest co najmniej dobrze; ta góra zresztą dość poważnie niszczy obiekty. Przesłanie jakieś tam też jest: zdobycie góry jako test odwagi i umiejętności, czyn heroiczny, przełamanie własnych ograniczeń i słabości ble ble ble. Może banał, ale ja to kupuję. Pewno dlatego, że sam lubię góry, choć alpinistyki nigdy nie próbowałem i pewno nie spróbuję. Zakończenie gorzkawe, happy end gdzieś ulatuje.