[DA]

Cytat:

Dlaczego "Rysa" nie miała takiego szczęścia jak ma w promocji i w deszczu nagród "Różyczka" (patrz zachwyty w Australii)?

Właśnie ten news, miałam na myśli pisząc te słowa. "Rysa" naprawdę była o wiele lepsza i głębsza od Rózyczki, niestety, jej obsada to same ramole, żadnych krągłych piersi ni jędrnych ud.
A zachwytom w Australii nie ma się co dziwić. Sporo tam Polonii, może to jest pierwszy film, jaki widzieli, który ukazuje tego typu sprawy, jeszcze do niedawna spowite zasłoną milczenia, atrakcyjne, nie tylko dla Polonii, ale i dla reszty widzów, spraginonych tego typu sensacji na ekranie. Mnie ta wiadomośc mało podnieciła.

[Nuz]

[DA]

[jaz]

[BM]

[Nuz]

[jaz]

No dobrze, ale było też kilka momentów erotycznych między Różyczką i profesorem. To nie tak, że tylko chodzili "za rączkę". Można też mówić o tym, że ona zaczęła coś czuć w stosunku do profesora.

[Nuz]

[DA]

Ale ja uparcie ciągle poszukuję oznak namiętności, o którą tak posądzacie bohaterów filmu.
Może zacytuję, żeby nie być gołosłowną i bardziej dla was wiarygodną, co to jest namiętność. Słownik języka polskiego określa ją jako "stan uczuciowy występujący z wielką siłą, gwałtownością, prowadzący do zaspokojenia fizycznych lub moralnych popędów, zwłaszcza gwałtowna miłość fizyczna, zmysłowość".
Wikipedia mówi: - Namiętność to stan silnego odczuwania emocji, bądź uczucie skierowane wobec danej pasji, zainteresowania.
Pojęcie namiętności w języku polskim najczęściej odnosi się do seksualności i zmysłowości. Wiąże się je ze stanem odczuwania silnego i nieodpartego uczucia do drugiej osoby, które powoduje utratę kontroli intelektualnej nad zachowaniem."

Właśnie, czy jak piszecie

Cytat:

fascynacja erotyczna profesora młodziutką pracownicą uniwerku to złe określenie tego co działo się pomiędzy nimi? Jej imponował raczej jego intelekt, doświadczenie życiowe i sposób w jaki ją traktował - z rewerencją, atencją i delikatnością.

-
albo

Cytat:

No dobrze, ale było też kilka momentów erotycznych między Różyczką i profesorem. To nie tak, że tylko chodzili "za rączkę". Można też mówić o tym, że ona zaczęła coś czuć w stosunku do profesora.

To za mało, za mało, żeby te uczucia podciągnąć pod namiętność, uczucia jedynego w swym rodzaju - gwałtownego, ogłupiającego, obezwładniająceg.

To wszytsko co się między nimi działo (profesor i Kamila), jak już pisałam wcześniej - to zafascynowanie (ale i tak dość płytkie), podziw, a jeszcze bardziej - zaspokajenie swego próżnego ego. Oto nią, szarą gąską, zainteresował się wielki i uznany profesor, a nim - starszym mężczyzną, zainteresowała się młodziutka, piekna, seksowna dziewczyna, mało, że się zainteresowąła, to jeszcze chce z nim iśc do łóżka, a nawet wyjść za niego za mąż. Między nimi nie było żadnej namiętności, a przynajmniej nie było jej na ekranie. Nam tylko zręcznie ją zasugerowano (nagie ciała, jakieś pocałunki). Czy którykolwiek z bohaterów - Profesor, Różyczka, Rożek - zgłupiał, mówiąc kolokwialnie, na czyimś punkcie? Czy profesor, zarwał jakąś konferencję z powodu Różyczki - podaję tylko przykład, jak można było pokazać namiętnośc bez golizny) Gdyby Rożek był namiętny, zaryzykowałby karierę dla kobiety, którą kochał, na przykład, ale oczywiście nie musiałby tej kariery stracić, chodziłoby o jakiś gest. Gdyby Różyczka naprawdę czuła namiętność, a nie tylko zadowolenie, że wreszcie jakis facet traktuje ją jak prawdziwą kobietę, nie byłaby taka ostrożna i taka wyrachowana. To są tylko przykłady, jak można było pokazać namiętność, a nie tylko cycki. Ale Kidawa-Błoński jest reżyserem zbyt ostrożnym, zachowawczym, woli się nie wychylać, żeby zdobyć nagrodę, byc powszechnie i bezszmerowo uznanym. Z biografii Ryśka Riedla robi film, nadający się świetnie do kampanii antynarkotykowej przeprowadzonej w szkołach ponadpodstawowych. Z filmu, zainspirowanego tragicznym życiorysem, znanego polskiego pisarza-historyka, czyni, również z ostrożności, i nadziei na poklask tłumu, film na pewno nie o namiętności, podeptanej, i zniszczonej przez SB, robi bezpieczne, dobrze skrojone, acz chłodne romansidło, będące jednocześnie i przy okazji, podsumowaniem strat i zysków jakie niosła współpraca z tym organem.

[Nuz]

[DA]

Nuz, to powiedz swoimi słowami - wyjdzie na to samo co w słowniku. Naprawdę.

[Nuz]

Już pisałam

[Arcyznawca]

Z tego co czytałem twórcy zaklinają się, że nie jest to film o Jasienicy, ale wystarczy tylko nieco poczytać, aby się przekonać, że jest to jak najbardziej adaptacja wyimka z życiorysu tego pisarza, do którego dodano parę elementów z biografii Stefana Kisielewskiego ("dyktatura ciemniaków", wpierdol w bramie). No i zakończenie inne. Generalnie film mi się nie podobał, zmęczyłem go na trzy razy. Dużo znanych aktorów, ale co z tego, skoro odgrywane przez nich postacie są skonstruowane do bólu łopatologicznie i przeciwstawione sobie w taki sposób, że ów kontrast ociera się o groteskę? I oczywiście baaardzo przewidywalny plot twist na koniec. Twórcy nie zapomnieli też, rzecz jasna, o genetycznym polskim antysemityzmie (przykładem scena w taksówce czy autobusie). Ja nie polecam, ale dziewczynom na pewno się spodoba.