[sephrenia]

Hanami - Kwiat Wiśni / Kirschblüten - Hanami
reż. Doris Dörrie ( Francja, Niemcy 2008)

Rudi i Trudi są niczym stare drzewa. Czas rozkwitu ich wieloletniego związku przypadł na okres wychowywania trójki dzieci. Rytm dni w ich małżeństwie odmierzają małe rytuały. Spokój i bezpieczeństwo tego zapiętego na ostatni guzik życia mąci wiadomość o chorobie męża. Trudi postanawia nieść ciężar sama i nie informuje Rudiego o diagnozie. Odwiedziny u ich dzieci wywołuje obustronną frustrację - dzieci czują się zażenowane nagłą wizytą. Najwięcej zrozumienia i sympatii okazuje im obca osoba - Franzi - partnerka życiowa córki. Dzięki niej spełnia się dosyć nieoczekiwane marzenie Trudi. Idą razem na spektakl tańca Butoh, którym Trudi fascynuje się od lat. W czasie wizyty w nadbałtyckim hotelu nieoczekiwanie dla Rudiego jego życie zmienia się diametralnie. Rudi wyrusza w podróż do Japonii, która staje się wędrówką w głąb siebie, jego związku z żoną, istoty życia oraz bezinteresownej miłości.

Film genialny. Jest to niezwykła historia o miłości dwojga dojrzałych ludzi. O współczesnych relacjach między ludzkich (chociażby relacje między rodzicami a dziećmi). Mnie osobiście ten obraz zachwycił, wywołał we mnie głębokie przeżycia. Jest to film, który dotyka duszy. Całość filmu to swoisty spektakl tańca Butoh.

[DA]

Zgadzam się z Tobą. Film niesamowity, bardzo oddziałujący na emocje. Widziałam go na festiwalu ENH i nie przesadzę, jeśli powiem, że cała sala Capitolu płakała podczas jego projekcji.
Tak jak piszesz, niezwykła historia miłości, która dojrzewa szczególnie wtedy, gdy wydaje się, że jest już za późno. Ale są tu także historie najrozmaitszych zderzeń: kultur Wschodu i Zachodu, pokoleń, mężczyzny i kobiety, męża i żony, życia i śmierci. Ale nie każde zderzenie musi być katastrofą. Czasem możę być, wbrew pozorom, początkiem harmonii i spokoju. Ważnym przesłaniem filmu jest, by żyć z uwagą i ciekawością dla drugiego człowieka, tym bardziej, jeśli żyjemy z kimś na co dzień. Żebyśmy się nie dowiadywali, jakimi interesującymi, bogatymi wewnętrznie, ludźmi byli nasi bliscy dopiero po ich śmierci (tu mi się przypomina także inny film, o podobnej wymowie "On, ona i on").
Film widziałam raz, mimo możliwości powtórki (Cinemax), nie zobaczyłam go. Tak czasem bywa, że coś co zachwyci, boimy się ruszać po raz kolejny, żeby broń Boże nie zepsuć tego pierwszego wrażenia.

A przy okazji, polecam dokument na Planete, "Wiśniowy front", który mocno przybliża nam istotę święta kwitnącej wiśni - prawdziwy fenomen obyczajowy, tylko pozazdrościć.

[sephrenia]

[DA]

Mnie wzruszała bardzo cała sekwencja japońska, wtedy, gdy główny bohater odkrywa inny świat, ten, który interesował także jego żonę. A pamiętasz scenę

Spoiler:

gdy zaraz po przyjeździe do Tokio, zakłada jej sukienkę (na swoje ubranie) i wychodzi tak na ulicę?

.

Tak, ro prawda, Hannelore Elsner jest piekna, oto dowód:

[jaz]

Oto dowód że nie jest piękna.

[sephrenia]

[DA]

Co do urody pani Elsner i komentarza jazu - ja mu życzę, by w wieku 68-ciu lat prezentował sie tak dobrze jak ona. Nie wiem, jak ta aktorka wygląda w rzeczywistości, ale w filmie była naprawdę i piękna i interesująca. Co tu gadać, nie wszyscy mają urodę Jessici Alby, trzeba się z tym pogodzić, prawda?
A film "Życie" będę miała na uwadze.

[jaz]

[DA]

jazu:

Cytat:

DA napisał/a: Co do urody pani Elsner i komentarza jazu - ja mu życzę, by w wieku 68-ciu lat prezentował sie tak dobrze jak ona. Jazu dziękuje serdecznie, ale kolejny raz powtarza, że płci zmieniać nie będzie. A dżesika, no cóż - chrum chrum mniam mniam

Nie napisałam, że życzę Ci, byś wyglądał tak jak ona, tylko byś prezentował się tak dobrze (w domyśle: porównywalnie) jak ona.
A co do "Życia" - tytuł wypłynął przy okazji nazwiska Elsner, ta pani również gra w tym filmie. Oj, jak tylko zacząłeś chrupanie dże-siki pogubiłeś się kompletnie.