[Nuz]

Mysterious Skin / Zły dotyk
reż. Gregg Araki (Holandia, USA; 2004)

"Podobnie, jak wcześniejsze filmy niezależnego reżysera amerykańskiego, Gregga Arakiego, tak i ten obraz można określić mianem kontrowersyjnego i szokującego. Po raz kolejny autor rysuje tu portret "straconego pokolenia&" - skażonego złem, zagubionego i pozbawionego złudzeń. Tym razem Araki porusza głośny dziś problem wykorzystywania seksualnego dzieci. Pokazuje, jak głęboki wpływ mają podobne doświadczenia na życie młodych ofiar. Bohater filmu jest Brian, nieudacznik wychowywany przez nadopiekuńczą matkę, wyparł z pamięci traumatyczne przeżycia. Dręczy go jednak luka we wspomnieniach, którą uznaje za skutek porwania przez kosmitów. Szukając rozwiązania próbuje odnaleźć Neila - chłopca, który pojawia się w jego snach, a który może być kluczem do rozwiązania zagadki "pięciu godzin". [opis dystrybutora kino]

http://en.wikipedia.org/wiki/Mysterious_Skin

Film (podobnie jak Bronson) obejrzany w ramach dyskusji na temat najbardziej obiecujących aktorów młodego pokolenia.

Będę szczera - nie było łatwo
Dobrnięcie do końca wymagało pięciu podejść i sporej dozy samozaparcia - wcale nie dlatego, że to zły film; przyczyna leży po trochę w temacie, po trochę w realizacji. Reżyser wypuścił się na bardzo niespokojne wody - zahaczył zarówno o problem molestowania seksualnego dzieci, jak i problem ich przedwczesnego dojrzewania - a samą historię okrasił tak dosadnymi i naturalistycznymi scenami (od bardzo dwuznacznych z udziałem dzieci, po brutalne sceny homoseksualnego gwałtu - z udziałem starszej obsady), że momentami człowiek nie wie gdzie ma oczy podziać...

Tym co najbardziej wyróżnia ten film na tle podobnych produkcji, jest nietypowe ukazanie relacji oprawca/ofiara - podczas gdy dla Bryan'a zdarzenie było traumą od której stara się odciąć; dla Neila był to okres dzieciństwa który ukształtował go na całe życie - czas w którym czuł się po raz pierwszy wyjątkowy, kochany i upragniony - czas do którego próbuje wrócić - odnaleźć więź porównywalną do tej, która zerwała się kiedy przestał być już pożądanym małym chłopcem.

Brzmi paskudnie? I jest paskudnie - Neil szuka w bardzo pokręcony sposób - w pełni świadomie zostaje męską dziwką, nie dbającą o nic i o nikogo - wliczając w to swoje bezpieczeństwo...

Film nie powala i żadną miarą nie da się go nazwać przełomowym - ale jest bardzo mocny i posiada niezaprzeczalny atut w osobie Joseph'a Gordona-Levitta (Neil), który gra po prostu fenomenalnie Po obejrzeniu tego filmu nie mam już najmniejszych wątpliwości - facet wie za co mu płacą. Bardzo dobra jest także dziecięca obsada (dzieci zostały zaopatrzone w okrojone scenariusze, ich sceny były nagrywane osobno i odpowiednio montowane), oraz Bill Sage w roli trenera-oprawcy.

Przyjemny motyw muzyczny w tle.

[BM]

Wygląda dosyć ciekawie ale nie ukrywam, że temat mnie raczej nie zachęca. Myślę, że obejrzę ale za jakiś czas bo do takich rzeczy trzeba mieć po prostu odp. nastrój (choćby dlatego, że potrafią solidnie człowieka zdołować).

[Nuz]

Też w sumie długo weny nie miałam, a i teraz ciężko mi jednoznacznie sklasyfikować film jako dobry czy zły - Levitt przytłoczył wszystkich swoją rolą i właściwie sam pociągnął całą historię.
Najtrudniejsze (obok oczywistego) było to zaskakująco inne podejście Neila do całej sprawy, choć to oczywiście nie zdejmuje odpowiedzialności z trenera

scena końcowa to momentami

[DA]

Rzeczywiście film bez ogródek ukazujący jak bardzo na przyszłe życie dorosłych ludzi rzutują pierwsze kontakty seksualne, i jak strasznie jest, jeśli bywają to kontakty wypaczone, pedofilskie, gdy dziecko jest przedmiotem seksualnych poczynań dorosłych, wtedy już nigdy w życiu nie będzie się czuło kochanym. W jednym z najlepszych filmów o tej tematyce, "Rzece tajemnic", pada z ust bohatera uwięzionego i molestowanego w dzieciństwie (Tim Robbins) zdanie, że najgorszą konsekwencją tego zdarzenia jest to, że pozbawiono go marzeń o miłości.
Dość ciekawa konstrukcja jest filmu - taka, że wzbudza zaciekawienie. Poza tym, dużo dosłowności, w innych filmach, które widziałam z tego zakresu ("Sztuka płąkania" czy "ThwWoodsman"), tego nie ma. Ale, nam widzom XXI wieku to nie przeszkadza, a być może do niektórych bardziej przemówi i ostrzeże. Taki trochę dydaktyczny film - to co pisałam o rodzicach, jest także sygnał o HIV (facet z plamami) i zabezpieczaniu sie w czasie przygodnego seksu. jest przestroga o zagrożeniu bezpośrednim zycia w takich kontaktach. Na szczęście wszystko ubrane jest w ładną, poetycką często formę.
Film bardzo dobry, ale ja w tym temacie wybieram jednak na pierwsze miejsce - The Woodsman i "Sztuka płakania" - są jeszcze lepsze, bardziej subtelne. Chociaż, tak prawdę mówiąc, nie ma co porównywać tych wszystkich filmów, każdy tyczy pedofilii, molestowania dzieci, ale każdy opowiada o tym z innej perspektywy.

[Nuz]

[DA]

Kochanie ty moje, wykasowałam ten fragment o rodzicach, skoro tak ci przeszkadzał, nie lubię funkcji spoiler, używam jej tylko, jesli faktycznie zdradzam cos ważnego, na przykład zakończenie filmu.

Ja tak to odebrałam, że było tu sporo dydaktyki, na tematy, o których wspomniałam. Widziałam kilka innych filmów o tej tematyce, gdzie nie było takich przemycanych pouczeń, oczywiście to się twórcom chwali, bo wiedzy na ten temat nigdy za wiele.

[Nuz]

[DA]

A czy ja, to co napisałaś w ostatnim spoilerze, uważam za dydaktykę? Przeczytaj jeszcze raz, dydaktyką, oczywiście zakamuflowaną, ale do odczytania dla dorosłych widzów jako ostrzeżenie, były inne sceny; z facetem chorym na aids, ostre sceny w łazience, kwestia z rodzicami i brakiem zainteresowania z ich strony - czym to może skutkować itd. Jaka to obelga dla filmu? Przecież, każdy film z kręgu zaangażowanych spolecznie niesie jakieś pouczające przesłanie, czy przestrogi. Kwestia tylko na ile jest ono zawoalowane, ubrane w metaforę - tu, w wypadku scen seksu, było tego woalu mało. Ale tak jak mówię, to i dobrze, niech jeden film taki będzie, żeby nie było wątpliwości, czym może kończyć się praca dziecka na ulicy. I niech rodzice zwracają uwage na swoje dzieci. A co do pedofilów- ich tak nic i nikt nie przestrzeże, kiedy ich natura dochodzi do głosu, zapominają o całym świecie.

Co do rodziców, może i pomyliłam, przepraszam, filmu nie widziałam wczoraj, ważne, że tacy byli, bo o to chodziło, żeby ich w ogóle zauważyć i wytknąć im ich błędy.

I na drugi raz, a może już nie będziesz miała okazji, nie zwracaj się do mnie per "Złotko". Chciałabyś, żeby do Ciebie tak się zwracano? Pomyłka ze strony interlokutora, nie upoważnia do tego typu familiaryzmów, co to za zwyczaje? Handlujesz w wolnym czasie jako przekupka na straganie?

[Nuz]

Pani interpretacja - Pani wola już pisałam że się z tym nie zgadzam i tak, uważam posądzenie o tani dydaktyzm za obelgę dla filmu i każdego szanującego się reżysera.

[DA]

Cytat:

uważam posądzenie o tani dydaktyzm za obelgę dla filmu i każdego szanującego się reżysera.

Zaznaczam, że o dydaktyźmie w tym filmie nie wyraziłam się per "tani", tak jak Ty to ujęłaś. Rozumiem, że słowo "dydaktyzm" niekoniecznie musi być pochwałą dla filmu czy reżysera. Ale - czy to znaczy, że nie mogę mieć takiego wrażenia i czy musi to oburzać kogokolwiek? Może nawet szanujący się reżyser Araki nie miał by o to pretensji, może miał taki zamiar, by kogoś czegoś nauczyć, albo przed czymś przestrzec? W koncu niektóre filmy robi się po coś, a nie tylko sobie a muzom.