[DA]

Wszystko co kocham
reż. Jacek Borcuch (Polska 2009)

Piękna wiosna 1981 roku w Polsce. W nadmorskim miasteczku 18-letni Janek, syn oficera marynarki wojennej, zakłada zespół punkrockowy, by głośno krzyczeć o rzeczach dla niego najważniejszych. Jego życie wypełnia muzyka i pierwsza wielka miłość - Basia, nic jednak nie jest trwałe. "Solidarność" walczy o wolność i demokrację, w kraju narasta napięcie. Komuniści potajemnie szykują stan wojenny. Bunt młodości w czasie politycznej zawieruchy może stać się zarzewiem tragedii. Gwałtowny konflikt z komisarzem stanu wojennego i śmierć bliskiej osoby zmienią w świecie Janka wszystko. [opis dystrybutora]

„Rewers”, „Dom zły” i „Wszystko co kocham” – trzy polskie filmy w jednym roku rozliczające się z minionym mrocznym okresem współczesnej, powojennej Polski. I aż dwa z nich opowiadające o przełomowym stanie wojennym, ogłoszonym przez polityka klasy, jaką nie może się poszczycić żaden z obecnie rządzących – Wojciecha Jaruzelskiego. „Dom zły” i „Wszystko, co kocham” – jakże różne obrazy tej samej epoki. Dwie zupełnie przeciwległe perspektywy spojrzenia, dwa sposoby radzenia sobie z życiem. I to nawet nie chodzi o to, że „Dom zły” to wieś, a „Wszystko, co kocham” – małe miasto. Bohaterowie dnia codziennego co prawda nie rodzą się na kamieniu, ale miejsce i czas ich zaistnienia nie ma ograniczeń. Można tak jak to zrobił Smarzowski skupić się na apatii, bierności, narzekaniu na system, obwinianie go za wszelkie zło. A można tak jak Borcuch – pokazać, że życie o każdej historycznej porze może być piękne, pod warunkiem, że się je weźmie autentycznie w swoje ręce. I nieważny jest kaliber naszych poczynań, grunt by były one szczere i naznaczone miłością i radością życia.
Wszystkie te trzy filmy łączy jeden wątek – każdy żyjący w socjalistycznych czasach skazany był na prowadzenie, z jakże różnym skutkiem, swych małych prywatnych wojen i wojenek z "nimi".

Borcuch porusza ciekawą sprawę - czym jest patriotyzm, poczucie wolności. Para głównych bohaterów – Janek i Basia /skąd ja to znam? /wywodzą się z dwóch, jakże odmiennych rodzin. Janek jest synem mundurowego, dokładnie oficera marynarki wojennej, czyli wywodzi się ze sfery jakże pogardzanej w ówczesnym czasie, zresztą przez filmową rodzinę jego dziewczyny także. Ojciec Basi, jak się domyślamy, jest działaczem Solidarnosci, na kilka miesięcy przed wybuchem staniu wojennego zostaje aresztowany, z czego cała rodzina jest bardzo dumna.
Wraz z upływem fabuły, nabieramy jednak wielkiego szacunku do ojca Janka (Andrzej Chyra jak zawsze świetny). Okazuje się być on człowiekiem godnym zaufania, mającym honor, spokój, zdecydowanym w imię wolności stracić cały swój dotychczasowy dorobek zawodowy. Natomiast działacz Solidarności po wyjściu z krótkiego aresztu, postanawia szukać tej wolności na Zachodzie. I teraz pytanie - która wolność jest mocniejsza i prawdziwsza? Ta, którą nosimy w sobie, zawsze i wszędzie, czy ta zagwarantowana prawnie? Kto bardziej kocha Polskę, ten kto zostaje z nią na dobre i na złe, czy ten, który w chwili zawieruchy dziejowej bierze nogi za pas. Bardzo piękny wolnościowy motyw i bardzo subtelnie ukazany. I przy okazji przypomnienie – nie sądźmy ludzi po pozorach i po sukniach czy mundurach.
Ale oczywiście, najważniejsza jest tu historia młodości, pożegnania z niewinnością (także społeczną) – przełom dziejowy łączy się z przełomem dojrzewania, a najważniejsze - zawsze być wiernym sobie, nie porzucać swoich ideałów i czuć się - nawet jeśli się nie jest! - zawsze wolnym, bowiem wolność jest warta każdej ceny. Amen.

Film, wydaje mi się wart Złotego Klakiera w Gdyni 2009, trzymam kciuki za uhonorowanie go czymś na festiwalu Sundance. Pochwała dla młodych aktorów, starych nie trzeba chwalić - bo akurat ci, ktorzy tu występują nigdy nie zawodzą. Miło było zobaczyć, i posłuchać Ewy Kolasińskiej (bo pamiętam ją głównie ze "Spotkań z balladą"), no i cóż, pozostaje mi tylko teraz zobaczyć "Tulipany" Borcucha i czekać na kolejny film. Acha, początek filmu nie porywa za mocno, ale warto poczekać aż się chłopaki z zespołu WCK rozkręcą, nie tylko na scenie. Poza tym świetnie, że film ilustruje nie tylko muzyka punkowa, bo bym chyba nie ścierpiała. Dawka, którą nam zaserwowano jest w sam raz. Później uzupełnia ją raz mocniejsze raz słabsze plumkanie pana Blooma, ogólnie więc muzycznu bilans wychodzi na zero i jest ok.

[BM]

W najblizszy weekend uderzam na to do kina.

[DA]

Świetnie, będzie nas więcej, znawców tego tematu.

A wracając jeszcze do Mateusza Kościukiewicza - dopiero po filmie przeczytałam krótkie recenzje, Felisa w GW i na Ostatnim fotelu po prawej stronie. I na którejś z nich dowiedziałam się, że już został obwołany polskim Pattisonem! Współczuję mu bardzo, Mateuszowi K, rzecz jasna. Stąd to skojarzenie Aske z jego ewentualną rola w Ameryce przy rimejku New Moona, o czym pisaliśmy w wątku "zapowiedzi" Jak ja się cieszę, że nie czytam recenzji przed oglądaniem filmów, już by mój zmysł kojarzenia był skażony tym niechlubnym i krzywdzącym, niepotrzebnym porównaniem. Bo moje zestawienie MK z aktorem głównej roli "C.R.A.Z.Y" wydaje mi się ciekawsze i bardziej trafione i z niego pan Mateusz K. może być dumny - on też grał buntownika i kontestatora, też kochał muzykę i uciekał w jej świat, gdy było mu źle.

[Aske]

Nie wiem dla czego ale po opisie skojarzył mi się z "Motórem", przejdę się na to w lutym.

[DA]

"Motór", "Motór" - od dawna zbieram się, żeby zobaczyć ten film. Ciekawy przypadek - jedyny film fabularny Wiesława Palucha, aktora i dokumentalisty. Trzeba sprawdzić, czy facet poczuł się niedoceniony, czy po prostu uznał, że wolałby jednak nie robić więcej fabuły.

Wracając do filmu. Opatrzono go trzema plakatami:
http://www.filmweb.pl/f49...am,2009/plakaty

Najbardziej popularny widoczny na każdym przystanku tramwajowym jest ten podzielony na cztery części. Bardzo prosty i zupełnie nieciekawy, z wybranymi scenami z filmu. A i tak brakuje mi tej najfajniejszej:
http://files.students.ch/...lm_screen_2.jpg

BM próbuje rozpowszechnić ten ze śpiewającym Jankiem na pierwszym planie - rzeczywiście dobry, klimatyczny, bardzo stylowy.

A mnie sie podoba też ten trzeci - w naiwnej konwencji dziecięcgo świata ptaszków, motylków, kwiatuszków etc. A na górze i dole, zamiast fiołków i aniołków - kaseta magnetofonowa i orzeł bez korony, z dwiema skrzyżowanymi gitarami pod spodem, niczym trupia czaszka z piszczelami, którą umieszzcza się jako ostrzeżenie na substancjach trujących.

[Aske]

[DA]

Rzeczywiście, można i tak Ostrzeżenie przed kasetami magnetofonowymi, ewentualnie. A tak nawiasem chyba się ich już nie wydaje? No więc sprawa nieaktualna i nikt mnie nie wezwie do sądu. Ale serio, jak obejrzysz film to zobaczysz, że ta kaseta to odtrutka na tego orła bez korony. A ty dzisiaj coś za bystry jesteś, nie?

[BM]

[mr Orange]

Mi się ten zielony najbardziej podoba. Ale do tematyki filmu w ogóle nie pasuje. Już lepiej by wyglądał jako reklama Taking Woodstock. Hipisowski taki jest.

[DA]

Pasuje do filmu jak najbardziej. Jest taki niewinny i naiwny jak naiwna bywa młodość, do pewnego czasu. Jest piekniutkie tło, zielone, jak bywa zielono w głowach, są atrybuty szkolnego i poza szkolnego życia. Jest godło PRL, przekreślone gitarami (ta trupia czaszka tylko tak przy okazji mi sie skojarzyła). I nic oprócz kwiatów nie kojarzy się z hipisami - a nawet brakuje najważniejszego: seksu i narkotyków. Zamiast nich są lody (w kubkach, nie na patykach!), ptaszki (!), tarcza LO i niewinne piwo.

[DA]

Właśnie, tak sobie myślę, że muszę chyba niektórych przestrzec przed tym filmem. Skoro chwalę muzykę, pisząc, że na szczęście mało w filmie prawdziwego punka, a uzupełnienie do niego stanowi ploomkająca muzyka pana Blooma, że podoba mi się zielony, naiwny plakat do filmu, i uważam go za jak najbardziej adekwatny do treści – to znak, że ci, którzy liczą na prawdziwe punkowskie klimaty, prawdziwie rozwrzeszczane, podlewane w dużych ilościach jabolem czyli winem patykiem pisanym, to się zawiodą.

Tak jak zawiódł się jeden z moich ulubionych felietonistów kulturalnych GW, prowadzący swój Kajet Konesera w DF - Krzysztof Varga (felieton ""Punkowe Landrynki" DF 3/20010) Rzeczywiście – nie ma tu brudnego punka, jaki autorowi znany jest z jego młodości, kiedy to chadzał po szkole ze swymi kolegami pić wino truskawowe na warszawskie skarpy, a wieczorami łapali czarnego doła słuchając do upadłego najnowszych nagrań zachodnich punkowych kapel, przysyłanych im przez znajomych znajomych z Anglii. Jasne, jeśli ktoś oczekiwał po Borcuchu, że zrobi film na miarę „Control”, czy „Wściekłość i brud” to się rozminie z tym na co liczył. Borcuch nie ogłaszał przecież, że zrobił hagiografii polskiego punka, a pan Varga (mieszkaniec Warszawy, bywalec przodujących klubów i konsument najnowszych ówczesnych trendów muzycznych) musi pamiętać, że punk rodził się także na polskiej prowincji, a poród tam bywa cięższy i bardziej opóźniony niż w stolicy.

Wszak Borcuch, ze swoim temperamentem, obrał sobie za cel, ukazanie historii młodych ludzi, mieszkających gdzieś w małym miasteczku, którzy żyjąc w kraju za żelazną kurtyną mogą ratować się przed nudą, wizją życia jakie prowadzą ich rodzice, tylko uciekając w muzykę, bo tylko ona tak naprawdę dawała im tę szansę i mieli do niej dostęp. Nowinki z Zachodu docierają do nich jednak z poslizgiem, żaden z chłopaków nie wspomina o rodzinie czy znajomych zagranicą. Radzą sobie więc jak umieją, śpiewając utwory polskich zespołów, takich jak np. WC. Od nich też chyba wzieli nazwę zespołu, dodając „K” na końcu. Może i dla niepoznaki, nie chcąc się przyznawać się przed otoczeniem, ściemniają, że chodzi o „Wszystko Co Kocham”, a nie WC-Klozet. To taka moja dygresja i fantazja, bo ja też, podobnie jak K. Varga dziwiłam sie, że taka subtelna i pełna miłości nazwa dla punkowego zespołu.

WCK nie jest jeszcze do szpiku kości zbuntowanym, wykrzykującym wszystkim w twarz swą nienawiść do świata, zespołem. Oni dopiero zaczynają. Tak naprawdę, dopiero pierwszy raz spotkali się z prawdziwym życiem, jego brudem i zakłamaniem. Wcześniej śpiewali tylko dla fasonu, bo cóż tak naprawdę miało ich wkurzać? Że mieli odrabiać lekcje i chodzić do szkoły? Na to jako antidotum uzywali wina na nadmorskiej plaży. Dopiero konflikt z komisarzem stanu wojennego, a wcześniej doświadczenie seksualne Janka z sąsiadką, naprawdę ich boleśnie doświadczył. To był ten kamyczek, który być może poruszył lawinę. Być może. Bo tak naprawdę nie wiemy, czy zespół nie rozpadnie sie po maturze, gdy każdy z chłopaków pójdzie w swoja stronę. Ale na pewno, tamto doświadczenie z zakonczenia roku szkolnego, pozostawi w nich jakiś ślad, dostali prawdziwą szkołę życia. I teraz, albo nadal pozostaną buntownikami na swoja miarę, albo poddadzą sie i będą trybikiem w maszynie, który trzeba oliwić na przykład alkoholem, albo uciekna na zachód. Tego już nie wiemy.

Bardzo lubię pana Vargę, ale myśle, że niepotrzebnie obraził się na Jacka Borcucha, że zrobił film, o którym felieton zatytułówał „punkowe landrynki”. To jest spojrzenie reżysera na punkową młodzież, z perspektywy prowincji (Borcuch pochodzi z Kwidzynia). Varga – może mieć swoje, wielkomiejskie, warszawskie i nikt też do niego nie ma o to pretensji.
"Wszystko co kocham" – opowiada w bezpretesjonalny sposób o tysiącach młodych, z setki małych miast w Polsce, którzy radzili sobie jak umieli z życiem, a że muzyka jest lekiem na całe zło – jedni jej słuchali, drudzy zakładali swe małe szkolne zespoły, umierające pewnie najczęściej wraz z opuszczeniem szkolnych murów.

Pan Varga pisze w swym felietonie:
„Pozostaje mi czekać, aż ktoś zrobi wreszcie prawdziwy brudny film o polskim punku. Mógłby to zrobić Wojciech Smarzowski, u ktorego w „Domu złym” leci przecież inny klasyk tamtych czasów „Spytaj milicjanta „ Dezertera.”
No, fajnie by było, pewnie. Moglibyśmy porównać, a nawet pofantazjować, że oto Janek z WCK nie zaprzepaścił swoich ideałów, także muzycznych, rozwinął się, rozbuntował jeszcze bardziej, nabrał odwagi, porzucił grzeczne ułożone życie u babci (na które się zanosiło) i proszę – wyrósł na prawdziwego rasowego punka, a może nawet się prawdziwe rozpił (tu talent Smarzowskiego miałby zapewne pole do popisu), rozhulał, stał sie legendą, autentycznym punkowym wyrobnikiem. Czemu nie? Bywało przecież i tak. Póki co, pożegnaliśmy go na rozdrożu jego życiowych wyborów.

[Mia Wallace]

[BM]

No i obejrzałem w końcu. Film pusty jak wydmuszka. Fajne grzywki, fajne udawanie złotych lat punka w PL ale to za mało. Drewniane dialogi, aktorstwo i szczątkowa fabuła zabijają potencjał filmu. Występuje tu zjawisko skrajnego wręcz spłycenie tematu. Do takiego "Skazany na bluesa" to nawet nie ma startu, nie oszukujmy się.

Zarówno te czasy jak i ta subkultura zasługują na ciekawszy film. Próbowano tu zrobić zdaje się coś w stylu niemieckich produkcji, które na luzie i z przymrużeniem oka traktują lata komuny. Filmowy styl "wesołego baraku" się u Niemców świetnie sprawdza ale do tego trzeba jeszcze mieć pomysł i warsztat. Bo przecież wówczas też żyli ludzie, kochali, przeżywali rozterki i można o tym nakręcić świetny film bez politycznej napinki. Jasne, pełna zgoda - tylko, że Niemcy potrafią zrobić dobry film w ramach takich DDRowskich sentymentalizmów. Reżyser WCK natomiast ma z tym wyraźny problem. Gdyby nie fajne zdjęcia, charakteryzacja i poszczególne kadry to nie wiem czy wytrwałbym do końca.

4/10

[kocia kołyska]

Dla mnie tamte czasy to zupełna fikcja, natomiast wydało mi się ciekawe pokazanie tamtego świata z mocnym pominięciem polityki państwowej, tak od strony jednej osoby. Takiego spojrzenia brakuje mi w historii, czy nowożytnej, czy starożytnej (tak, jak opowiadał Borys w "Whatever Works" o rozmowie Egipcjan). Podobała mi się wielka dawka energii i przesłanie, że mimo wszystkich złych rzeczy wystarczy jedna dobra, żeby się podnieść.
Fakt, film jest trochę płaski. Wchodząc na salę kinową byłam jednak w solidnym dole spowodowanym własną niemożnością, a wyszłam zupełnie odmieniona. Za to Borcuchowi dziękuję.

[BM]

Z ciekawszych filmów w podobnych klimatach polecam niemiecki "Słoneczna aleja":
http://www.forum-filmowe.pl/topics5/385.htm

[sephrenia]

Dawno nie oglądałam nowego polskiego filmu ( ogólnie za nimi nie przepadam), który by mi się tak spodobał. Niewymuszona opowieść o młodości, miłości, buncie i pogoni za wolnością. Świetne rolę młodego pokolenia aktorów, szczególnie Mateusza Kościukiewicza, który zapowiada się bardzo obiecująco.
Piękna muzyka Daniela Blooma i zdjęcia Michała Englerta
Film oceniam bardzo wysoko

[magicjoan76]

świetny filmik
cięzkie realia mojego dzieciństwa( komuna i PRL ) no i wspaniałe uczucie dwojga nastolatków, plus dobra muza, Mateusz K. zagral rewelacyjnie, fajny pomysł na film-walka o wolność, pseudo patriotyzm, stereotypy i konwenanse no i tak muzyka!!!!!tak rzadko można posłycąć dobrego punk'a i rock'a jeszcze w dodatku w produkcjach filmowych

[BM]

z ostatniej chwili:

Film Jacka Borcucha "Wszystko co kocham" będzie walczył o nominację do Oscara w kategorii filmu nieanglojęzycznego.

http://www.rp.pl/artykul/...-na-Oscara.html