[Maq]

W dolinie Elah / In the Valley of Elah
reż. Paul Haggis (USA 2007)

W kilka dni po powrocie ze służby w Iraku Mike Deerfield znika z bazy wojskowej w Nowym Meksyku i zostaje uznany za dezertera. O jego zaginięciu poinformowani zostają rodzice - emerytowany lekarz wojskowy Hank Deerfield i jego żona Joan. Hank sam rozpoczyna poszukiwania syna. Z pomocą, początkowo niechętnie, przychodzi mu miejscowa policjantka – Emily Sanders. Kolejne dowody wskazują na popełnienie przestępstwa, co powoduje konflikt detektywów z dowództwem bazy. Prawda o misji Mike’a w Iraku sprawi, że świat jego ojca legnie w gruzach. Poznając losy syna, Hank będzie musiał podważyć swoje dotychczasowe ideały...

Kumpel opowiadając mi o tym filmie, oceniał go bardzo pozytywnie. Ja nie miałem jeszcze okazji go obejrzeć, ale może ktoś na forum już tak. Warto po niego sięgnąć? Jest coś czym się wyróżnia?

[M.]

Szczerze mówiąc to nudny i jakiś taki nijaki, Tommy Lee Jones zblazowany i widocznie zmęczony życiem, Charlize Theron schowana gdzieś na drugim planie. Historia kiepsko trzymająca się kupy i zwyczajnie nużąca. Do tego wszechobecny amerykański patetyczny patriotyzm i koszmarnie skopana końcówka. Tyle ode mnie.

[DA]

A dla mnie ten film był wielką niespodzianką, otrzymałam bowiem dość subtelną opowieść o cierpieniu, będącym udziałem zwykłych Amerykanów, wierzącym ślepo swoim politykom i maszerujących pokornie na wojny w różnych zakątkach świata na każde ich skinienie, czyli nie owijajac w bawełnę, o głupocie tychże obywateli.
Ojciec zaginionego (Tommy Lee Jones), weteran wojny w Wietnamie, dba o to, by tradycja wojaczek w rodzinie nie zaginęła. Już jeden z jego dwóch synów zginął w ostrzelanym śmigłowcu w pierwszej irakijskiej wojnie. Niestety, było za mało. Ojciec wysyła 19-letniego syna na drugą, w celu, jak sam mówi, wyrobienia charakteru (!).
O zgrozo, ojciec pragnie, by jego jedyny syn przeżył na wojnie swoją męską inicjację, by sprawdził się jako nieustraszony mężczyzna walczący … no właśnie - z kim? W obronie – kogo? - zawsze bawią mnie tego typu sformułowania – "zginął za ojczyznę" - w domyśle: na obczyźnie, rzecz jasna!
Niestety, ten stary, głupi człowiek dopiero pod koniec życia dowiaduje się, że wojna nie buduje a rujnuje, także ludzkie charaktery. Co prawda, znane powiedzenie mówi, że na naukę nigdy nie jest za późno, ale tym razem, chyba to się nie sprawdziło. Tak jak i nie sprawdza się w przypadku USA, która co rusz, wykrwawia się na kolejnych wojenkach, zapełniając kasy trzymających w ręku przemysł zbrojeniowy.
Bo dlaczegóz tytuł "Dolina Elah"? Jest to, jak wiemy, miejsce zwycięstwa mizernej postury pasterza Dawida nad olbrzymem Goliatem. Goliat to oczywiście USA. Dawid – to prosty, pasterski, innowierczy Afganistan, czy także jak w filmie Irak, wokół których USA od lat się kręci i drażni. Ten film to artystyczne ostrzeżenie Goliata-USA przed zadzieraniem z niby niepozornym Afganistanem, czy innymi państwami islamskimi które choć nie mają wielkich i uzbrojonych po zęby armii, mogą jednak, długotrwałym i skutecznym oporem, wykrwawić na śmierć Amerykę (nie bez powodu ten film przypomina się akurat teraz).
To miłe, że właśnie taki film zrobiono o wojnie, bez żadnych sensacji, bez krwi, walk, bez fotogenicznych helikopterów, nawet bez zemsty za jakieś przekręty narkotykowe na terenie wojennym. Otrzymaliśmy obraz o bolesnej prozie życia, będącej udziałem żołnierza po powrocie z pola bitwy, o nieodwracalnych spustoszeniach w psychice człowieka, jakie niesie udział w napaści na obcy kraj i dalej jego okupacja. . Bo na wojnie, owszem można się sprawdzić, ale chyba rzadko kto jest usatysfakcjonowany tego typu sprawdzianem na człowieczeństwo (np. jeśli o zadźganiu nożem kolegi mówi się, z głupawym, acz nerwowym, uśmiechem na ustach, jak o krojeniu chleba).
Myślę, że film nie znalazł wiekszego uznania w USA i czym prędzej, ku pokrzepieniu serc, pospieszono z produkcją "The Hurt Locker", a następnie nagrodzono go licznymi Oskarami.

[John Bigboote]

Wszystko pięknie i w 100% zgoda co do oceny "W Dolinie Elah" tylko że

[DA]