[Maq]

Monster
reż. Patty Jenkins (USA 2003)

Zdesperowana, pogrążona w alkoholizmie i bliska samobójstwa Aileen Wuornos spotyka w barze na Florydzie Selby Wall, wysłaną przez rodziców do ciotki, aby "wyleczyła się z homoseksualizmu". Aileen, ofiara tragicznego, pełnego przemocy i upokorzeń dzieciństwa, od 13 roku życia zmuszona do uprawiania prostytucji, natychmiast zakochuje się w Selby i kurczowo jej trzyma, niczym koła ratunkowego. Za wszelką cenę stara się utrzymać swój związek z Selby, a nie umiejąc znaleźć legalnej pracy, wciąż utrzymuje się z prostytucji. Gdy jeden z klientów staje się brutalny, Aileen zabija go w obronie własnej, zapoczątkowując tym samym tragiczną serię zabójstw.

Co oni zrobili z Charlize! W tym filmie jest nie do poznania - "brudna", brzydka, odpychająca... dziwka. Stworzyła wielowymiarową i złożoną postać, nie tyle za sprawą wyglądu, co całością filmowej osobowości. Reszta też jest bardzo przyzwoita, niebanalna fabuła, a raczej dobry porteret psychologiczny. Oglądając Monster nasuwaja mi się skojarzenia z Kafkowską prozą, chyba miejscami słusznie. Aż trudno uwierzyć, że Jenkins potrafiła stworzyć aż tak dojrzały debiut.

[M.]

Świetny film. Psychicznie potrafi sponiewierać bardziej niż 10 thrillerów psychologicznych zebranych do kupy. Tutaj mamy jasną wariację na temat "czy człowiek, który raz się stoczył ma jakąkolwiek szansę na wyjście, odbicie się od dna". Nie widziałem chyba drugiego filmu tak ukazującego zezwierzęcenie człowieka w sytuacji skrajnie kryzysowej.

[Eva]

Ciężko tak naprawdę skupić się na "całej reszcie", kiedy się widzi przepoczwarzoną Charlize. Ale przypuszczam, że nawet bez niej sam film bronił by się całkiem nieźle. Ze względu głównie na fabułę i ukazanie tematu.

[Arcyznawca]

Srogi naturalizm. Takie coś to ja rozumiem, bardzo mi się ten film swego czasu spodobał. No i wygląd protagonistki