[gatecrasher]

C'est la vie
reż. Jean-Pierre Améris (Francja 2001)

Umierający na raka 49-letni rosyjski emigrant, Dmitri, wprowadza się do niezwykłego hospicjum w okolicach Marsylii, zwanego po prostu La Maison. I rzeczywiście, panuje tam prawdziwie domowa atmosfera: duże, słoneczne pokoje, pyszne posiłki przygotowywane przez kucharza. W La Maison Dmitri poznaje wolontariuszkę Suzanne. Między nim a kobietą nawiązuje się głębokie uczucie. Oboje odkrywają, że nigdy nie jest za późno, by żyć pełnią życia, nawet gdy stoi się u wrót śmierci. [opis filmweb]

'C'est la vie' wywarł na mnie ogromne wrażenie. Nie jest to film, który oderwie cię od ponurej rzeczywistości i pomoże zapomnieć o kłopotach codziennego dnia. Bez wątpienia można go odebrać jako historię własnego życia, na dodatek przedstawioną w sposób niezwykle sugestywny. Aktorzy dali z siebie wszystko. Jak dla mnie film nakręcony i zagrany z niespotykanym polotem!

Nawet oglądany o 2-ej nad ranem nie nuży, bo oczywiście o tej, jakże nieprzyzwoitej, porze TVP2 puszcza ambitne filmy) Tfu!

Dom opieki został przedstawiony jako "poczekalnia" na drodze do wieczności. Nikt nie mieszka tam dłużej niż miesiąc... Główny bohater (Dymitrii) czuje się wyalienowany i nie może znaleźć sobie miejsca wśród śmiertelnie chorych (tak jak i on) współlokatorów. Czyżby czuł się lepszy od innych? Przecież w obliczu śmierci wszyscy jesteśmy równi?
Mimo rodzinnej atmosfery panującej w hospicjum ludzie przeżywają wielki ból, strach; nie są im obce bezsenne noce i samotność pośród ludzi. Bo czy warto przywiązywać się do kogoś, komu zostało już mało czasu? Czy w takim miejscu jak "to", możliwa jest miłość i przyjaźń? Film stara się dać odpowiedzi na te, jakże nurtujące każdego z nas, pytania.

Niewątpliwie, film działa depresyjnie na naszą psychikę. Lecz nie jest to kolejny płytki i makabryczny melodramat, którym przejmiesz się tylko w chwili ogladania, a po wyłączeniu odbiornika zapomnisz...