[Eva]

Izo
reż. Takeshi Miike (Japonia, 2004)

Na pierwszy rzut oka - nieco przydługa i statyczna opowieść o nieśmiertelnym samuraju, który podróżuje przez czasy i mści się na kim popadnie. Na drugi rzut oka - historia zmarłego, przeobrażającego się w demona, przeobrażającego się z kolei w diabła. Na trzeci - filozoficzny, parabuddyjski szkic elementu celowo i zgodnie z planem zaburzającego równowagę rzeczywistości. Na czwarty - wojna na Pacyfiku. Od jednej płaszczyzny do drugiej, kolejne obrazy prowadzą widza w świat coraz głębszych alegorii, Izo przestaje być samurajem, świat przestaje być harmonijny. Mam wrażenie, że gdybym obejrzała "Izo" jeszcze kilka razy, zawsze dostrzegałabym tu coraz to nowe ukryte sensy i znaczenia, coraz inne odniesienia i połączenia.
Zdecydowanie warto obejrzeć, ale najlepiej wtedy, gdy nastrój będzie sprzyjał przemyśleniom. W przeciwnym razie łatwo będzie nic nie zrozumieć.

A mnie wkurzał starojapoński, bo mało co rozumiałam. Za to dobrze rozpoznałam, że Cesarza grał ten sam chłopak, który obsadził główną rolę w "Zielonej Wiośnie" (aka "Aoi Haru").